Burkina Faso, the upright people


Als we Mali uitrijden is er een aantal kilometers niemandsland voor we in Burkina Faso aankomen. Eerst gaan we langs de politie en de douane. Ook hier is alles snel geregeld, dus we kunnen zo weer verder. Lekker hoor als iedereen gewoon z’n werk doet. De natuur lijkt in eerste instantie nog op Mali, alleen is het hier veel minder dichtbevolkt. Knipogende emoticon
Afgezien van een paar flinke potholes is het een goede weg. Laat in de middag komen we aan in Bobo Dioulassi. We hebben de verkeerde coördinaten gekregen van een Auberge en een andere is er niet meer, dus we moeten op zoek naar iets anders. We vinden een guesthouse met een restaurantje en een parkeerplaats en daar mogen we staan. Twee dikke vriendelijke vrouwen verwelkomen ons met een dikke knuffel voor het Nieuwe Jaar. We zetten de tent op en werken het blog bij, terwijl we een pizzaatje eten. Om 9 uur ploffen we in bed en vandaag worden we pas om half zeven weer wakker. Heerlijk! Het meisje van het restaurantje haalt even een brood voor ons en na het ontbijt gaan we op stap. De sfeer in Bobo is totaal anders dan in de andere West Afrikaanse landen waar we tot nu toe geweest zijn. Het verkeer is georganiseerder en rustiger, de mensen zijn heel vriendelijk en het is allemaal wat schoner/opgeruimder. Terwijl Burkina Faso het armste land is in deze regio. We hebben wat geld nodig, helaas lukt het bij de eerste twee banken niet om met onze pas geld te trekken. De derde keer komt Eef met een smile naar buiten, het is gelukt! Nu kunnen we meteen even tanken voor we verdergaan. Opvallend is het aantal brommers hier, het is een drukte van jewelste.
Alle kinderen en jongemannen lopen in voetbalshirts en ook tafelvoetbal is erg populair. Overal zien we deze tafels ergens buiten staan en altijd in gebruik! Grappig om te zien met wat voor een fanatisme het spelen gepaard gaat.
We zijn op weg naar de Grote Moskee. Het is één van de oudste karakteristieke bouwwerken van Bobo. De moskee is gebouwd door Sakidi Sanou in 1880. Het is van leem gemaakt met speciale teakhouten versterkende palen. De plastic 'thee'potjes staan klaar voor de rituele wassing die voor het gebed moet gebeuren.


We krijgen een rondleiding door de Moskee. Het is vrij donker binnen en soms ook erg laag, Co moet flink bukken om er heelhoofds doorheen te komen.
Ook klimmen we de trap op naar het dak. Grappig om de lucht-en lichtgaten te zien die ze kunnen afdekken met mooie aardwerken deksels.


Op de terugweg zien we een meditatieplek waar tijdens de Ramadan mannen zich 7 dagen opsluiten om te mediteren (zonder eten en drinken). Het is een zoldertje van 2x2, hurkhoogte.
We genieten ervan om weer eens iets te kunnen bezichtigen. We besluiten om daarna door te rijden naar Banfora, we willen lekker vroeg ergens stoppen vandaag. Onderweg komen we twee Toearegs tegen op hun kamelen.
De Toeareg beheersten eeuwenlang de karavaanhandel in de centrale Sahara, tussen het huidige Nigeria en de Libische kust. Ook tegenwoordig zijn de Toeareg nog steeds actief in de Sahara handel, vooral in de smokkel van sigaretten en het transport van Afrikanen op weg naar de Middellandse Zeekust. Zij storen zich niet aan landsgrenzen. Iets verderop is er een benzinepomp langs de kant van de weg, is dit een grap of heeft Shell z’n naam veranderd?
Rond lunchtijd komen we aan in Banfora. We volgen de bordjes naar hotel La Canne à Sucre. De weg is niet in een beste staat, dat geldt voor alle zijwegen van de hoofdweg af: onverhard, vol met kuilen en afval.
Het hotel is echter sfeervol, en we mogen op de parkeerplaats staan en gebruik maken van wc, koude douche en elektriciteit. We zitten heerlijk in de tropische tuin. Het is erg benauwd vandaag, dus heerlijk om lekker in de schaduw te zitten.
Vandaag gaan we op weg naar Ivoorkust. Eind van de week heeft Ulrich (die we kennen via ons blog) voor ons een afspraak gemaakt bij Toyota in Abidjan dus we hebben rustig de tijd om naar het Zuiden af te zakken. We rijden eerst een stukje terug om vervolgens een mooie dirtroad in te slaan. Dit is genieten!
We zien enorme suikerrietplantages. De ‘weg’ gaat dwars door de velden heen, dat doet ons erg aan thuis denken!
Na een half uurtje stopt de weg en we parkeren de auto. We wandelen naar de Karfiguéla watervallen. Het is een mooie wandeling, lekker om even actief bezig te zijn. Opeens zien we tussen de bomen door de waterval.
Het verbaasd ons hoeveel water er is, want het is de droge tijd. Ideaal natuurlijk voor de irrigatie van de omliggende suikerrietplantages en groentetuinen. We lopen over de rotsen en genieten van het uitzicht.



Als we terugwandelen naar de auto lopen we onder schitterende oude bomen door.
We nemen een andere route terug naar Banfora, ook een dirt road. We zouden best meer dirt road willen rijden, maar het tempo ligt dan zo laag dat we maanden extra nodig zouden hebben. Dus nu gewoon af en toe zo’n uitstapje als vandaag. In Banfora slaan we af naar het Zuiden. Heerlijk om een paar jongetjes te zien vissen met een net en andere kinderen te zien spelen in het water.
De vrouwen zijn druk met de was. Het water ziet er vaak erg troebel uit, maar de was wordt schitterend schoon!
Op het land wordt nog veel met de hand gedaan. Ook zien we regelmatig een boer met z'n koeien en een ploeg de grond bewerken.
We praten samen veel over wat we zien en hoe het zou zijn als je hier geboren was. Het is jammer dat we met de lokale bevolking niet verder komen dan vragen hoe het is en simpele zinnetjes. Je zou zo graag weten hoe zij tegen de wereld aankijken! Aan het eind van de ochtend zien we ineens een politiepost, we blijken al bij de grens te zijn! Het gaat weer heel erg soepel, fijn hoor. Ookal zijn we niet zo lang in Burkina Faso geweest, we hebben er wel erg van genoten.

Adieu Burkina Faso!


Voor meer foto’s zie map 51. Burkina Faso in de gallery.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen