Posts tonen met het label 53. Ghana. Alle posts tonen
Posts tonen met het label 53. Ghana. Alle posts tonen

Van Accra naar het binnenland van Ghana

Vanmorgen doen we rustig aan. We ontbijten, drinken koffie en genieten van het uitzicht over zee.
We hopen dat we om 2 uur onze visa voor Benin kunnen ophalen, zo niet dan wordt het maandag.  Als we de stad inrijden is het behoorlijk druk en veel opstoppingen. Ze zijn namelijk midden in de stad flyovers aan het maken en al het verkeer zoekt zelf zijn weg door de bouwchaos. Zeven rijen dik aan auto’s die vervolgens één baan moeten worden. Iedereen denkt dat hij voorrang heeft. Het is de kunst steeds verder op te drukken, zonder tegen iemand op te rijden. Dat gaat gepaard met veel toeteren en handgebaren. Co is er ook goed in inmiddels! We zien weer allemaal aparte gebouwen.
Er bestaan 4000 palmensoorten in de wereld. Hier staan veel palmbomen met kokosnoten. We hadden eerst niet door dat het kokosnoten zijn, het zijn namelijk groene bollen. Langs de weg kappen ze deze voor de helft schoon. Als ze een vrucht verkopen, kappen ze de bovenste helft eraf, zodat de klant de melk kan drinken en de cocos kan eten. Onder de dikke groene schil zit de harige, houten noot zoals wij kokosnoten uit de winkel kennen.

Om 2 uur loopt Eef de ambassade van Benin in. De visa liggen klaar en zonder enige bijbetaling hebben we onze paspoorten weer terug. Lekker terug naar Next Door Beach Resort, waar we kamperen. Een rustig middagje valt ons ten deel. ‘s Avonds genieten we van lobsters in het restaurant en daarna naar bed.

Het is half 7 en 28 graden als we wakker worden. De zon komt op en is nu al wit van de warmte.
Het is erg heiig, we hebben al lang geen blauwe lucht gezien. Net voordat we willen vertrekken, komt David “the singing Minister” naar ons toe. Hij gaat zingen met een aantal volgelingen op de rotsen bij zee. Maar eerst wil hij met ons bidden: we gaan dus gezegend op pad!
Vandaag gaan we naar de Volta regio. De asfaltweg is slecht, veel gaten over de volle breedte van de weg. We rijden dus heel rustig en halen ongeveer 40 kilometer per uur. Onderweg zien we ineens een stel apen langs de weg. Ze blijven rustig zitten. Het mannetje is duidelijk de baas en hij maakt de groep duidelijk wat en hoe te doen.


Als we wat verder naar het Noorden komen wordt het bergachtiger.
We rijden parallel aan Lake Volta, maar vanaf de weg is het moeilijk te zien. Dit meer heeft een enorme lengte, uitgestrekt over 2/3 van Ghana! Als we een uitloper van het meer zien, is er geen helder zicht.
We stoppen onder een grote boom voor de lunch. We staan op een schoolplein, maar er is niemand omdat het zaterdag is. Na onze lunch tanken we bij een Total pomp. Er zijn ook hele duistere pompen die we liever niet gebruiken. Onderweg zien we in de verte opeens veel mensen aan komen lopen.
Als ze dichterbij ons zijn, zien we dat er jongens met scheppen voorop lopen en daarachter een muziekband. Dan volgt een enorme stoet mensen, met aan het eind een busje waar een kist in ligt. Het is een begrafenis. Dat hadden we niet verwacht want het is een enorm vrolijke bedoening.
We rijden door naar Waterfall lodge in Wli. De weg er naartoe ziet er wat duister uit.
Het blijkt een heel mooi plekje met uitzicht op de bergen en door Duitsers gerund.  Het personeel komt om de beurt naar ons toe en zegt “you’re welcome”. Het is half 4 en we zetten onze tent op.
Co kookt heerlijk, zo lekker om weer even ‘eigen eten’ te hebben. Dan naar bed en wat we niet verwacht hadden: het is hier koeler dan aan zee. ‘s Nachts hebben we het zelfs wat fris met alleen een laken. We slapen heerlijk ontspannen, het is nog steeds zo fijn om iedere avond in onze tent te kruipen. Vanmorgen gaan we vroeg op pad. Op de dag is het zo warm, dat het beter is vroeg te beginnen. We hebben een behoorlijke wandeling voor de boeg. Ook iedereen in het dorp begroet ons trouwens met “you’re welcome”. Ze hebben vast een training gehad.
Het is half acht als we bij het loket aankomen, waar we ons moeten inschrijven om de onderste en bovenste waterval te gaan bekijken. We kopen een ticket, best duur het zal een goede inkomstenbron zijn voor het dorp. Het meisje zegt dat we ook nog voor de camera moeten betalen. Eef lacht dat als we 80 Cedi (19 euro) betalen dat toch wel inclusief mag zijn. Het meisje lacht ook, ze probeerde het gewoon. Dan geeft ze aan dat we een gids nodig hebben. Eigenwijs als we zijn, vinden wij dat niet nodig. We vinden het gewoon fijner om op ons zelf te wandelen. Voor we vertrekken moeten we wel op een vel schrijven dat we op eigen risico en zonder gids de wandeling doen. Dan kunnen we op pad. Eerst een makkelijke wandeling naar de onderste waterval.

Het is een vlak pad door het bos, met diverse bruggetjes. Bij een waterplaats zijn een paar vrouwen de was aan’t doen.
We komen ook een jager tegen met wel een heel oud geweer. Toch werkt het, want hij heeft wat geschoten. Het zit in zijn tas, maar hij wil het niet laten zien hihi.
Na 45 minuten komen we bij de waterval aan. Het is er lekker rustig. We drinken wat op een bankje. Co heeft last van vliegen rond zijn hoofd en gebruikt de theedoek die we toevallig bij ons hebben als hoofddeksel. Het is ontzettend warm, we zweten allebei enorm.

We zoeken het pad naar de bovenste waterval. Het is lastig te vinden. Net als we denken “hadden we dan toch een gids moeten  nemen”, vinden we het pad. Het is een pittig pad; het gaat steil omhoog, honderden meters lang. We moeten vanwege de warmte (en onze slechte conditie waarschijnlijk) regelmatig even stoppen om op adem te komen. Het klimmen vraagt om handen-en voetenwerk, over boomstronken en tegen rotsen.
Op een bepaald moment gaat het pad ineens naar beneden. We twijfelen even of we wel goed gaan. Heel toevallig komen we een gids met twee Zweden tegen,  die zegt dat we inderdaad op het juiste pad lopen. Er is ook een pad naar de top, dat duurt echter 4 uur en dan ben je meteen in Togo. We hebben het zo zwaar genoeg, dat houden we voor gezien. Na 1,5 uur komen we aan bij de bovenste waterval.

Wel interessant, want van beneden hadden we deze waterval niet gezien. De totale waterval bestaat uit 2 delen. Na de klim wordt duidelijk waar de 2e waterval vandaan komt. Eef probeert te zien waar het water van de bovenste waterval neerstort in de onderste waterval.
We zitten even van het uitzicht te genieten en drinken wat voor we de terugweg ondernemen. Ook de terugweg is best lastig, we moeten erg veel hoge stappen nemen tijdens het dalen. Co krijgt een “Me tarzan, you Jane” gevoel over zich en neemt af en toe een liaan om verder te komen .
Als we beneden aankomen, lopen we nog even langs de onderste waterval. We zien onderweg heel veel verschillende soorten vlinders, ze zijn alleen steeds net te snel weg om een foto te kunnen maken. Dan lukt het!
De lucht is opeens gevuld met duizenden vleermuizen, die boven de rotsen cirkelen. Best vreemd overdag, het zijn toch nachtdieren?
We wandelen hetzelfde pad terug. Bij de waterplaats is het nu hartstikke druk; de dorpelingen zijn bezig met de was, zichzelf wassen en de keukeninventaris aan’t schoonmaken. We komen steeds mensen tegen die ook op weg zijn naar de waterplaats.

Om half een zijn we, drijfnat van het zweet, weer terug bij de lodge. Een pittige ochtend dus maar erg leuk om te doen. We halen Spaans brood uit de diepvries (onder het motto: wie wat bewaart, die heeft wat) wat we roosteren en met heerlijke Spaanse vleeswaren verorberen. We kijken uit naar de koude douche, even de warmte uit en het vuil van ons lijf wassen. De rest van de middag relaxen we en we genieten van het uitzicht.
Vandaag is het maandag 18 januari en we hebben besloten om nog een dagje hier te blijven. We kunnen de wasmachine gebruiken en de was wordt zelfs voor ons opgehangen! Verder laden we alle batterijen op, we ruimen de auto op en vullen de bakjes in de koelkast aan met spullen uit de diepvries. We doen verder vooral niets; lekker liggen in een ligstoel met wat oude tijdschriften.
Ons zelfgemaakte avondeten (gebakken aardappelen, gebakken kip en butternut met suiker en boter) smaakt ons heerlijk. We ontmoeten een leuk stel (NL/USA), die een break hebben van hun werk in Liberia en waar we gezellig mee kunnen praten. Als toetje eten we fruitsalade uit eigen tuin; heerlijk verse ananas, papaja en banaan aangevuld met wat lokaal fruit.


Eef praat toevallig met de eigenaar over de route van morgen, we dachten namelijk dat we naar het Zuiden moesten voor de grens. Blijkt dat er een kleine grenspost in dit dorp is en dat we dus maar 800 meter van de grens met Togo af zijn.

Vanmorgen gaat het bij de grens gaat het allemaal lekker langzaam en het is reuze gezellig. Vooral de man van de douane heeft enorm veel humor. Dan rijden we Ghana uit, we hebben het leuk gehad!

Bye bye Ghana!


Voor meer foto’s zie map 53. Ghana in de gallery.

Welcome in Ghana!

Via een smalle weg met allemaal kraampjes rijden we naar de grensovergang van Ghana. Het is druk, vooral veel vrachtverkeer en bussen. Toch gaat hier ook alles heel soepel. Men wijst ons na elk bureau de weg naar het volgende bureau. Eigenlijk zijn RHD (right hand drive) auto’s verboden in Ghana, maar omdat we 'ín transit’ zijn doen ze er niet moeilijk over. Na een half uurtje rijden we Ghana binnen. Het is ontzettend groen met ook veel plantages. De dorpen zien er wat ontwikkelder uit dan we tot nu toe zagen.
Het is al laat als we de zijweg inslaan naar de Ezile Bay Lodge. Het is een track dwars door dorpjes. Er zijn veel zelfgemaakte drempels en smalle bruggetjes. Het begint te schemeren en we doen een uur over 20 kilometer. Als we bij de lodge aankomen, is het inmiddels pikkedonker. We slaan onze tent open, eten even wat en gaan daarna naar bed. Er is geen verlichting, dus we zien niets. Wel horen we dat de zee vlakbij is. ‘s Morgens kijken we in het rond. Het is een schitterende baai waar we staan.

De lodge is vrij basic. We besluiten een ander track te nemen naar Dixcove. We rijden weer door dorpjes en dalen dan af richting de zee waar een weg zou moeten lopen. We komen langs een school.
Er zijn ontzettend veel kindertjes hier. We rijden naar beneden richting de zee, het is een pittige track. Dan worden tegengehouden door een jongetje, Peaceful is zijn naam.
Peaceful vertelt ons dat we niet verder moeten rijden, omdat er aan het eind van het track een rivier is waar we we niet over kunnen. Eef raakt met hem in gesprek. Als ze een foto van hem maakt, gaat hij heel serieus staan. Hij is zelf erg tevreden over het resultaat, hihi.
Eef geeft hem een Mauritaanse munt waar hij heel blij mee is. Dan keren we terug en gaan naar de andere route. Dixcove is een vissersdorpje, waar een oud fort is. Er heerst een enorme bedrijvigheid.

Als we verder rijden zien weer veel palmvruchten langs de weg met weegschalen en er staan ook schelpdieren in plastic kratten die je kunt kopen. Alleen de lucht al vergaat je het eten.

We nemen een track langs zee naar Busua, waar we op zoek gaan naar een lodge. Het is pas 10 uur, maar we willen gewoon stoppen. Gister was zo’n lange dag.


We vinden Busua Beach Lodge, een vrij luxe lodge waar het ons wel wat lijkt om de rest van de dag te verblijven. We krijgen electra, wifi en kunnen heerlijk douchen. Kortom een fijn dagje. We verwennen onszelf door in het restaurant aan zee te eten. Een gezellige avond samen!
Vanmorgen nemen we de kustroute naar Elmina. We rijden lekker op ons gemak. Het is opvallend hoe anders de dorpen in Ghana eruit zien. Veel meer stenen huizen in plaats van hutten en ook ziet alles er veel netter uit. Er slingert veel minder afval in het rond.
Ook zijn de prijzen hier veel lager dan bijvoorbeeld in Ivoorkust. In Elmina willen we naar de kust rijden, om daar de route naar Cape Coast te nemen. We komen dan ook langs een Portugees fort dat na de verovering door de Nederlanders voor de slavenhandel is gebruikt. We rijden over een markt en het wordt drukker en drukker en nauwer en nauwer.
Op een gegeven ogenblik stapt een man van zijn fiets en hij vraagt waar we naar toe moeten. De brug die we dachten te nemen blijkt afgesloten. Als we het fort willen zien dan moeten we de auto hier laten staan en verder gaan lopen. Midden op deze markt onze auto neerzetten, lijkt ons niet zo’n goed idee. Dus Co gaat keren tussen de kraampjes in. Het kost wat moeite in de drukte en we komen geen aandacht tekort. We rijden terug naar de hoofdweg en slaan bij Cape Coast af naar Kakum National Park. Dit park is door de lokale bevolking gestart en inmiddels in handen van de overheid. Wel zijn er nog 52 dorpjes in het gebied, allemaal langs de rivier gelegen. Het park is 360 km2 en bestaat uit regenwoud. Als we in het park aankomen, gaan we eerst even een broodje klaarmaken. Dan wandelen we met een gids door het woud. We lopen naar het beginpunt van de canopy tocht.
Het zijn 7 stations die met elkaar verbonden zijn door schommelende loopbruggen. De loopbruggen zijn aluminium trappen die in touwen hangen en waarop planken liggen; interessante constructie!

De stations zijn hoog vastgemaakt in de bomen.
Er zijn in dit park onder andere diverse soorten apen, bijzondere antilopes en olifanten. We horen de apen wel, maar zien ze helaas niet. Ook ander wild laat zich vandaag niet zien. Nu is er een groep mensen voor ons die werkelijk zoveel kabaal maken, dat als ik een dier was ik ook ergens anders heen was gegaan! We genieten van de tocht en het uitzicht over de toppen van de bomen.


De hoogte is tussen de 35 en 40 meter. Het is ontzettend vochtig warm, 37 graden. Een uurtje later zijn we terug bij de auto. Omdat het nog vroeg in de middag is, rijden we naar Kokrobite waar we bij Big Milly’s backyard willen kamperen. Wel grappig dat ook hier de auto's enorm volgepakt zijn.
De GPS geeft als aankomsttijd 4 uur aan, een mooie tijd om aan te komen en rustig alles te doen. Tien kilometer voor Kokrobite komen we echter in een hopeloos lange file terecht. Wat blijkt; ze zijn met de weg bezig. We hebben een vertraging van ruim 2 uur en komen pas na zessen aan bij de backpackerslodge. Als we de tent opgezet hebben, is het donker. We eten wat in het restaurant om niet in het donker te hoeven prutsen. Het restaurantje ligt aan het strand en er waait een lekker fris windje. We blijven na het eten nog even zitten en hopen dat de tent intussen wat afgekoeld zal zijn. De nachttemperatuur was de afgelopen nachten rond de 25 graden, ons dekbed hebben we niet nodig! Wel apart dat we het al maanden droog en warm hebben, de laatste regen was in Frankrijk. Slaap lekker! Na een erg warme nacht staan we op. Eef gebruikt de Afrikaanse douche; oftewel ze vult een emmer water in de bron en neemt hem mee naar een rieten omheining waar ze met een klein bakje het water over zich heen gooit. Wel lekker om even de warmte uit je lijf te krijgen! We hopen dat we in Accra een andere plek zullen vinden, zodat we niet weer helemaal terug moeten hierheen. Eerst rijden we naar de Ambassade van Togo om een visum te regelen, aan het eind van de ochtend is het al klaar. Dan door naar de Ambassade van Benin. Daar doen ze wat moeilijk, we moeten allerlei kopieën regelen en hadden eigenlijk voor 11 uur de papieren moeten inleveren. Als we niet extra betalen, kunnen we de paspoorten pas op maandag ophalen. Na wat heen en weer gepraat, lijkt de man toch akkoord dat we het morgenmiddag weer ophalen. We’ll see. We gaan op weg naar een overnachtingsplek aan zee, die Eef op iOverlander gevonden heeft. Accra is een erg moderne stad en we zien veel winkels die we ook in Zuid Afrika hebben. Bij Next Door Beach resort is de eigenaar Sloe erg vriendelijk. We mogen er gratis staan. Omdat we graag elektriciteit hebben (in deze hitte trekt de tweede batterij het niet om de vriezer en koelkast te laten draaien), betalen we een vergoeding. We hebben een mooi plekje tussen de palmbomen aan de zee.

Het is een verademing hier te zijn, veel meer ons ding dan de backpackers plek van gisteren. Het blijft wonderlijk dat er weinig aan onderhoud en opruimen gedaan wordt; het zou echt een pareltje kunnen zijn. We eten een visje, heerlijk! Dan lekker slapen, de zee beukt op de golven en het waait lekker in de tent.


Voor meer foto’s zie map 53. Ghana in de gallery.